De wraak van Duitsland

Kanselier Kohl krijgt voor mekaar wat Keizer Wilhelm
of Hitler niet vermochten.
De Beierse minister van Binnenlandse Zaken in 1992 [1]

Tijdens heel de Joegoslavische crisis doet Duitsland alsof zijn houding een reactie is, de ‘erkenning’ van een ‘spontane’ vraag van Kroatië en Slovenië. Die versie is door de meeste media en auteurs overgenomen. Maar is het wel geloofwaardig dat Duitsland zulke zwaarwichtige beslissing zou improviseren en daarbij ook nog eens zou ingaan tegen de wil van al zijn traditionele partners? Om dat te weten te komen, gaan we even terug in de tijd...

Al in 1991 stipte de Franse generaal Gallois ‘aan dat Duitsland sinds het begin van het jaar - en waarschijnlijk al langer - wapens leverde aan Kroatië via Italië, Hongarije en Tsjecho-Slowakije. Meer dan duizend vrachtwagens vervoerden lichte wapens, maar ook antitank- en luchtafweergeschut, munitie en mobiele herstelplaatsen’.[2] Zes maanden voor de eerste gevechten uitbraken waren er dus al wapenleveringen.
Zo beschikte ook Slovenië vanaf zijn korte oorlog met het Joegoslavische leger (JNA) over een aantal wapens die niet tot de normale uitrusting van de plaatselijke ‘territoriale troepen’ behoorden en die dus clandestien waren ingevoerd voor het conflict uitbrak. De Belgische journalist George Berghezan komt tot die vaststelling in een studie over de schendingen van het wapenembargo: ‘We zien dat er tegen de tanks van het JNA op een doeltreffende manier gebruik gemaakt is van antitankwapens van het type Armbrust. Het is een wapensysteem dat tot begin 1980 door de Duitse firma Messerschmitt-Bolko-Blohm (MBB), een dochteronderneming van Mercedes, geproduceerd werd.‘[2bis]
Maar als we nog verder teruggaan in de tijd komen we nog meer te weten...

Twaalf jaar eerder, de mollen van Kinkel...

In 1979 komt een zekere Klaus Kinkel aan het hoofd van de BND (Bundes Nachrichten Dienst, Duits equivalent van de CIA). Dertien jaar later wordt hij minister van Buitenlandse Zaken. Wat heeft hij bij de BND gedaan? Een boek[3] van een oud BND-agent, Erich Schmidt-Eenboom, maakt duidelijk dat hij er het uiteenvallen van Joegoslavië zeer actief heeft voorbereid.
De kern van zijn werk staat eruit om twee elementen met elkaar in contact te brengen en te verbinden: enerzijds de ‘communisten’ uit Zagreb wier stellingen steeds minder communistisch en steeds meer nationalistisch worden; anderzijds de verschillende uiterst-rechtse Kroatische bewegingen in ballingschap. Na de nederlaag van 1945 en de installatie van het Titoregime vluchtten zeer veel Kroatische fascisten naar de Verenigde Staten, Canada en naar verschillende Europese landen...
Om die geheime activiteit in Joegoslavië te organiseren wordt Klaus Dörner door Kinkel in Belgrado gestationeerd. Dörner is een agent die nauwe banden heeft met de nationalistische Kroatische kringen, onder meer met Bruno Busic, de ideoloog van het ‘Groot-Kroatië’, en met Ernest Bauer, die ooit de geheime dienst commandeerde van de fascistische Oestachistaat, een van Hitlers bondgenoten tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1981 gaat Dörner op bezoek bij de toekomstige leider van het ‘onafhankelijke’ Kroatië, Franjo Tudjman, die dan voor de tweede maal gevangen zit omwille van zijn nationalistische separatistische activiteiten. Het is de start van een media-campagne in Duitsland voor de vrijlating van Tudjman.
Het boek van Erich Schmidt-Eenboom geeft aan dat er een honderdtal agenten van de BND onder bevel van Kinkel actief zijn in Joegoslavië. Kinkel moedigt ook de terugkeer aan van de Kroatische Oestachi’s, die Joegoslavië na de oorlog ontvluchtten. Onder hen Tomislav Milic, die chef ‘speciale missies’ zal worden van de politie van Zagreb.

Wie heeft Slovenië bewapend?

In een interview verklaart de Sloveense schrijfster Marina Vogric dat de Sloveense machthebbers tijdens de staking van de vuilnismannen in Ljubljana vuilniskarren gevuld met wapens uit Oostenrijk hebben ingevoerd. Ze beschuldigt de Oostenrijkse christen-democratie en ‘sommige Duit-se politici’ ervan anti-tankversperring-en en allerlei andere wapens geleverd te hebben.
Ze zegt dat er tijdens de Sloveense lente (die de uitroeping van de onafhankelijkheid voorafging) zoveel schandalen rond wapensmokkel geweest zijn, dat ‘onze kinderen er ganse encyclopedieën mee zouden kunnen vullen’ en dat de voorzitter van de parlementaire commissie die klaarheid over die smokkel moest brengen ‘zich erover beklaagde op een echte muur van stilzwijgen te botsen, omdat de wapenhandel tot staatsgeheim verheven werd. Hij is er van overtuigd dat er pas klaarheid zal komen na het “fiat” van de Verenigde Staten en de CIA.’[1]

[1] Dialogue (Frankrijk), Parijs, september 1996.

Eerst, de economische overheersing...

Vanaf 1989 steekt Duitsland zijn Amerikaanse en Europese rivalen voorbij in de wedloop voor de Joegoslavische markt. Amerika is dan nog maar goed voor 5% van de Joegoslavische invoer en 7% van de uitvoer. De EEG respectievelijk voor 37% en 38%.[6] De helft van dat Europese deel wordt door Duitsland ingepalmd. In 1990 draait de helft van de Joegoslavische industrie met Duitse machines. Meer dan 150 Duitse bedrijven (Hoechst, Siemens, AEG...) zijn actief in Slovenië en controleren er 70% van de handel.[7] Het Oostenrijkse kapitaal, dat zeer dikwijls maar een tussenschakel is voor zijn grote broer (zie p.94-95), is ook zeer actief. Verschillende Oostenrijkse bedrijven maakten zich op om in Slovenië een bedrijf voor de verwerking van toxisch afval op te richten.[8]

Het is het Duitse kapitaal dat de regering Kohl ertoe zal aanzetten Joegoslavië definitief op te blazen. In de zomer van ‘91 verkondigt die regering nog haar ‘gehechtheid aan de integriteit van Joegoslavië’, dus aan de lijn van de Europese Unie.

Kroatische en Duitse geheime diensten

Erich Schmidt-Eenboom, oud agent van de BND (Duits equivalent van de CIA) onthult de namen van de plaatselijke agenten van de geheime dienst uit Bonn:

‘Met de federalisering van het land (1974, nvda) werden de geheime diensten gesplitst. In Kroatië was de sleutelfiguur Ivan Krajacic, codenaam “Stevo”.[1] Hij had de vrije hand om beslissingen te nemen. (...) “Ik ben een nationalist en daar valt niet over te praten”, zegt hij tijdens een gesprek met Duhacek, de verantwoordelijke voor de Joegoslavische geheime dienst.
Het centrum van Krajacic in Zagreb kon onbelemmerd gedurende de hele periode van de jaren zestig functioneren. In zijn villa in de chique wijk van Tuskanac, ontving hij zijn vrienden en medewerkers en bereidde hij zijn geliefkoosd scenario voor: de gelijktijdige afscheuring van Kroatië en van Bosnië-Herzegovina met als doel een onafhankelijke staat te vormen.
Hij werkte niet rechtstreeks in de Kroatische dienst UDBA (de Joegoslavische geheime dienst, nvda) maar was erin geslaagd een ‘huis in het huis’ op te richten. In elke afdeling had hij een parallelle dienst op poten gezet onder zijn controle. Dat gold overigens ook voor de internationale contacten die fel verbeterd waren, vooral dan met de Duitse en Oostenrijkse geheime diensten.
Omwille van zijn gevorderde leeftijd en zijn ziekte bereidde Krajacic zijn opvolging voor onder een kleine kring van intimi: Josip Manolic, Josip Boljkovac, Franjo Tudjman en Stjepan Stipe Mesic. Die vier waren toen de belangrijkste wegbereiders van de Kroatische afscheuring.
De man van de Duitse BND, Klaus Dörner, nam deze nieuwe boegbeelden als contactpersonen. Hij organiseerde zowel in Kroatië zelf als in Duitsland en in Oostenrijk verschillende geheime ontmoetingen om een band te smeden tussen de nationaal-communisten en de Oestachi-emigratie.’

[1] Erich Schmidt-Eenboom, ‘De schaduwbokser, Klaus Kinkel en de BND’, p.213-216.

Dan de politieke overheersing...

Na de verdwijning van de USSR, verzinkt Duitsland in het ‘politieke vacuüm’ waardoor de Duitse burgerij in staat is haar economische successen politiek te verzilveren. De buitenlandse politiek heroriënteert zich volgens een traditie die in het verleden haar deugdelijkheid al bewees: het principe van de ‘nationaliteit’ gebruiken om staten te doen uiteenspatten zodat men van de brokstukken vazalstaatjes kan maken. Zo ontstaat opnieuw het Mitteleuropa-concept, een grote scharnierzone tussen West- en Oost-Europa onder Duitse leiding (dat spreekt voor zich) en die het land toelaat het hele continent te controleren.
Hans-Dieter Genscher, minister van Buitenlandse Zaken, beschrijft de mogelijkheden van dat Mitteleuropa: ‘Het is best te begrijpen dat de volkeren van Centraal-, Oost- en Zuidoost-Europa, na tientallen jaren van onderdrukking, hun nationale identiteit en waarden weer tot uitdrukking willen brengen. Daarom moeten we Europese structuren scheppen’.[10]

Slovenië en Kroatië werden aangemoedigd

Hoe hebben de westerse media de oorlog in Joegoslavië voorgesteld? Als een gevolg van de Servische agressie waarop Slovenië en Kroatië ‘reageerden’ terwijl Duitsland er zich toe beperkte beide ‘slachtoffers’ te helpen. De Amerikaanse professor Gervasi weerlegt die uitleg over wat in 1991 gebeurde...

‘In dat kruitvat van de Balkan hebben twee daden de huidige oorlog veroorzaakt: de Sloveense en Kroatische afscheuring en de tussenkomst van de Europese Gemeenschap. Het eerste had zonder het tweede niet gekund. Het is duidelijk dat Slovenië en Kroatië naar onafhankelijkheid gedreven werden, lang voor de gevechten tussen het Nationale Joegoslavische leger en de Sloveense territoriale strijdkrachten in de lente van 1991 uitbraken. Hun separatistische aspiraties werden zonder schroom door verschillende Europese mogendheden aangemoedigd, vooral dan door Duitsland en Oostenrijk, en dat geruime tijd voor de vijandelijkheden uitbraken. In maart, toen het duidelijk was dat Kroatië zich wilde afscheuren, begonnen de confrontaties tussen de Kroaten en de Servische minderheden. De Kroatische nationalisten organiseerden gewelddadige betogingen in Split en ze belegerden een militaire basis in Cospic. Op 5 mei gaf de federale regering het leger de toestemming in Kroatië tussenbeide te komen. Van dan af begon de Europese Gemeenschap druk uit te oefenen op Joegoslavië. Toen Slovenië en Kroatië hun onafhankelijkheid uitriepen op 25 juni 1991, kwam de Europese Gemeenschap opnieuw tussen om openlijk het separatisme aan te moedigen. Drie dagen nadat het Joegoslavische leger troepen gestuurd had naar de twee republieken, dreigde de Europese Gemeenschap ermee de voorziene hulp van 1 miljard dollar af te schaffen, tenzij Joegoslavië de Europese bemiddeling zou aanvaarden. Als dat niet gebeurd was, zouden Slovenië en Kroatië bezet zijn door Joegoslavische troepen en zou de afscheuring gestopt zijn.’[1]

[1] Tijdschrift Covert Action (vs), winter ‘92-’93, (onze samenvatting).

Wat dat mooie woord ‘zelfbeschikking’ verhult...

Washington, Parijs en Londen gaven de voorkeur aan een verenigd Joegoslavië dat zich definitief in het westers kapitalisme zou integreren. Maar voor Bonn was dat niet voldoende. De staat zélf moest verdwijnen.
Waarom? Omdat een verenigd Joegoslavië over meer economische, politieke en ook militaire middelen zou beschikken om aan de Duitse expansie in de Balkan te weerstaan. Des temeer als dat Joegoslavië onder Servische dominante bleef omdat de Serviërs traditioneel pro-Russisch en anti-Duits zijn. Dat gehate Joegoslavië vervangen door een reeks van kleine, zwakke, en dus afhankelijke staatjes (in de Middeleeuwen noemde men dat “vazallen”), was al zeer lang een fundamentele doelstelling van Bonn.

Maar omdat je dat soort ware motieven niet zomaar open en bloot kan toegeven, moet je de publieke opinie bewerken met hoogstaande morele verklaringen. Zo stelt kanselier Kohl: ‘Het is onaanvaardbaar dat het recht op zelfbeschikking plots geen enkel belang meer heeft.’[12]

Ze waren gewaarschuwd...

‘In april 1990 bezoekt de stafchef van het Franse leger zijn Joegoslavische tegen- hanger. Laatstgenoemde legt hem tot in de details het catastrofescenario uit dat zich veertien maanden later zal voltrekken: afscheuring van Slovenië en Kroatië, reactie van het federale leger en van de Servische minderheden in Kroatië en Bosnië. Vele jaren voor het drama waren de westerse hoofdsteden dus al op de hoogte van wat gebeuren kon.’[1]

Niemand kan beweren... ‘er hat es nicht gewusst’.

[1] Frankfurter Allgemeine Zeitung, 6 augustus 1995.

‘Een strijd van allen tegen iedereen’

Dat is niet nieuw. In het begin van de 20e eeuw noemde men die strategie de ‘balkanisering’. Toen reeds vochten de grootmachten - Engeland, Frankrijk, Rusland en Duitsland - ook al voor de controle over de Balkan. De economisch, en dus politiek zwakke staatjes dienden in de regio als pionnen. Die balkanisering (zie hiernaast), die botsing tussen grootmachten, was een van de uiteindelijke aanleidingen tot de Eerste Wereldoorlog.
De balkanisering is niet verdwenen. Ze is opnieuw tekenend voor de Duitse politiek van de voorbije jaren in Oost- en in Zuidoost-Europa: Joegoslavië, Tsjecho-Slowakije, de Baltische staten... zijn allemaal uiteengevallen.

‘Zelfbeschikking’ in de mond van het Duitse establishment verdient dat de Nobelprijs voor schijnheiligheid. Als de Koerden aan de fascistische terreur van het Turkse regime willen ontsnappen (taalverbod, dorpen platgebrand of chemische gebombardeerd; mannen, vrouwen, kinderen en ouderlingen zonder mededogen afgeslacht), als die Koerden dus zelfbeschikking eisen, antwoordt Duitsland dat het ‘terroristen’ zijn en levert het wapens aan de Turkse regering om de slachtpartij verder te zetten. Maar als Tudjman en Izetbegovic zelfbeschikking eisen - een eis die onvermijdelijk tot een burgeroorlog zal leiden en tot de onderdrukking van de Servische minderheden (en van de Joegoslavische, de joodse en de zigeuners) - dan gaat het voor datzelfde Duitse establishment over een ‘heilig recht’!
Die ‘zelfbeschikking’ is uiteindelijk maar een term voor ‘mediatiek’ gebruik die de belangen van het Duitse establishment moet dienen (zie hiernaast). Het Turkse regime is een bondgenoot van het Westen, lid van de NAVO, en het mag dus naar believen zijn nationale minderheden afslachten. Zijn fascistische methoden zijn geen hinderpaal en beletten niet dat Turkije met open armen ontvangen wordt in de ‘democratische’ NAVO. Maar de Servische leiders leken zich te willen verzetten tegen de Duitse expansie in de streek. Servië werd dus een satansland terwijl de fascist Tudjman tot ‘democraat’ werd omgedoopt en de integrist Izetbegovic veranderde in een ‘multietnist’ en dit alles in weerwil van het meest flagrante feitenmateriaal (zie hoofdstuk 14 en 15).
De Duitse pers lanceerde als eerste de verkettering van de Serviërs. Alle Europese media volgden in globo van zodra hun regeringen zich aan de zijde van Bonn hadden geschaard.

De balkanisering

Het Griekse tijdschrift A-Synechia wijst op een traditie van inmenging door de grootmachten in de Balkan:
‘In de voorbije eeuw en in het begin van de twintigste eeuw is de vorming van de Balkanstaten op een weinig “reguliere” manier verlopen. Grenzen werden getrokken, en opnieuw getrokken en de imperialistische grootmachten bemoeiden er zich op verschillende manieren recht-streeks mee. Zij hitsten de nationalistische bewegingen op, bakenden invloedssferen af, vielen aan via tussenpersonen, voerden een militaire aanwezigheidspolitiek, legden economische en militaire embargo’s op, enz. De staten uit de regio werden dan ook gevormd op basis van arbitrair getrokken grenzen die de nieuwe staten opzadelden met enorme problemen van nationale minderheden. Dat kon dan weer, mocht het nodig zijn, als voorwendsel dienen om de belangen van de grootmachten veilig te stellen en militair te interveniëren. Het is op basis van die ervaring dat de term “balkanisering” in verschillende delen van de wereld gebruikt is om de procedure te beschrijven van het manipuleren van de etnische problemen en de inter-imperialistische tegenstellingen.’[1]

Elke gelijkenis met een huidige toestand... is niet toevallig.

[1] De balkanisering van de Balkan, tijdschrift A-Syne(c)hia (Griekenland), 3 juni 1993.

Bonn drijft Kroatië naar de onafhankelijkheid, dus naar oorlog...

Rond 1990 is de Servische minderheid (12%) die in Kroatië leeft zeer verontrust over het vooruitzicht van een ‘onafhankelijk Kroatië’. Terecht. Het nieuwe regime wordt gedomineerd door de nationalistische partij HDZ van Franjo Tudjman, waarvan de ideologie een sinister verleden oproept... want de enige Kroatische staat die vroeger ooit bestaan heeft, was die van de Oestachi. Zij werden aan de macht gebracht door Hitler en waren verantwoordelijk voor een monsterlijke volkerenmoord waarin ongeveer een miljoen mensen werden uitgeroeid: joden, zigeuners en vooral Serviërs. De officiële politiek bestond erin ‘een derde van de Serviërs te doden, een derde te bekeren en een derde te verjagen’. En dat is precies wat ze gedaan hebben!
Als je Servische mensen ontmoet, in Joegoslavië of in de emigratie, dan heeft bijna elk van hen minstens één familielid in verschrikkelijke omstandigheden verloren bij die volkerenmoord door de Kroatische fascisten. Vijftig jaar later is dat trauma nog aanwezig alsof het gisteren gebeurde. Joegoslavië verdelen en de Serviërs verplichten onder een nationalistisch Kroatisch regime te leven moest onvermijdelijk op een catastrofe uitdraaien.

In 1991 is de bekommernis van de Serviërs des te groter omdat de nieuwe Kroatische leider, Tudjman, openlijk voor zijn racisme uitkomt: ‘Ik ben blij dat mijn vrouw niet Servisch noch joods is.’ Hij doet aan historisch revisionisme door de verantwoordelijkheid van Hitler te minimaliseren en de schuld bij de joden te leggen... Als vlag en munt van de nieuwe staat kopieert Tudjman simpelweg die van de fascisten van 1941-1945; hij zal de straten en pleinen die roemrijke antifascistische namen dragen herdopen en de naam geven van verschillende Kroatische oorlogsmisdadigers (zie hoofdstuk 14).
In december 1990 vaardigt de nieuwe Grondwet ‘De nationale staat van het Kroatische volk en de anderen’ uit. Daarmee worden de Serviërs (12%), de joden, de zigeuners en de moslims openlijk verlaagd tot tweederangsburgers. Vanaf april 1990 zal Tudjman, die de verkiezingen in Kroatië wint, kleur bekennen: ‘De Serviërs van Krajina zijn niet tevreden? Dat ze dan vertrekken!’14 Na het uitroepen van de onafhankelijkheid (juni 1991) regent het discriminaties tegen de Serviërs van Krajina: jobverlies, afschaffing van burgerlijke en politieke rechten, vernieling van huizen... Vier jaar later zal Tudjman zijn programma verwezenlijken: de Serviërs worden met moord en terreur uit de Krajina verjaagd, waarbij Tudjman zelfs colonnes vluchtende burgers laat bombarderen!

Wie is begonnen?

De officiële mediaversie stelde altijd de Serviërs verantwoordelijk voor het uitbreken van de oorlog. Lord Carrington, die nochtans door de grootmachten zelf aangeduid werd als bemiddelaar, denkt daar helemaal anders over:

‘Als men zich beperkt tot de oorsprong van de oorlog, dan zijn het de Kroaten die het vuur aan de lont gestoken hebben door een grondwet uit te vaardigen die geen rekening hield met het standpunt van de Serviërs uit Kroatië...’[1]

[1] Hamburger Abendblatt, 28 september 1992.

...en doet dat nog eens over met Bosnië!

Enkele maanden later stuurt Duitsland - gevolgd door andere Westerse mogendheden - aan op een nieuwe afscheuring: die van Bosnië-Herzegovina. Nochtans leidt het scheppen van die ministaatjes - of eerder van die pseudostaatjes zonder historische legitimiteit, zonder volkslegitimiteit en zonder leefbaarheid - onvermijdelijk tot burgeroorlogen. En zelfs al wik je je woorden, kan je niet anders dan vaststellen dat Bonn een misdadige politiek voert.
Inderdaad, de moorddadige burgeroorlog tussen Kroatië en zijn Servische minderheid (12%) is nog maar pas voorbij of men doet het nog eens over door Bosnië tot onafhankelijkheid aan te moedigen. En dat is nog explosiever: er wonen immers 43% Moslims, 31% Serviërs en 17% Kroaten!
Trouwens, zo herinnert ons Michael Thumann (redacteur verantwoordelijk voor Oost-Duitsland bij de Duitse krant Die Zeit), Bosniërs en Macedoniërs hadden zich in 1991 verzet tegen de erkenning van Slovenië en Kroatië.
Waarom? ‘Omdat ze wisten dat ze dan geen andere keuze zouden hebben dan ook zelf hun onafhankelijkheid uit te roepen. Dat zou vooral in Bosnië verschrikkelijke gevolgen hebben omdat de Serviërs (31% van de bevolking) zich verzetten tegen elke formele breuk met Servië. Natuurlijk waren er voor de onafhankelijkheid plaatselijke botsingen geweest tussen Moslims, Kroaten en Serviërs. Maar het vooruitzicht op een erkenning heeft de strijd tussen de partijen ongetwijfeld verscherpt. Het uiteenvallen van Joegoslavië aanvaarden en tegelijk een multinationaal Bosnië trachten te behouden, was al helemaal tegenstrijdig.’[18]
Zowel in Bosnië als in Kroatië hebben de Serviërs alle redenen om een herhaling van de geschiedenis te vrezen. Vijftig jaar eerder had Hitler Bosnië aan het fascistische Kroatië ‘geschonken’. Bosnische moslimbataljons zouden de 13e Waffen SS Division Handchar gaan vormen en uitmunten door hun monsterlijke wreedheid jegens de Servische bevolking. Betekenisvol symbool: het huidige Izetbegovic-regime gaf dezelfde naam ‘Handchar’ (betekent mes om de keel over te snijden) aan een van zijn moslimbrigades, opgeleid door Amerikaanse en Iraanse instructeurs.

Het gedachtegoed van Izetbegovic

Duitsland, daarin gevolgd door de andere westerse landen, stuurt aan op de afsplitsing van Bosnië onder bewind van de Moslim Izetbegovic. Maar wat is diens doctrine?

‘Ons doel: islamisering van de Moslims. Onze leuze: geloven en strijden.’ ‘Alles wat we ons uit de geschiedenis van de moslimvolkeren herinneren als groots en waardevol kwam er onder de bescherming van de Islam. Turkije heeft als islamitisch land over de wereld geregeerd. Turkije, als Europees afkooksel, is een derderangsland zoals er honderden zijn.’
‘De islamitische beweging moet en mag de macht grijpen zodra ze daar de numerieke en morele kracht voor heeft, niet alleen om de niet-islamitische macht te breken. De belangrijkste conclusie is dat er geen vrede en coëxistentie kan bestaan tussen het islamitische geloof en de niet-islamitische politieke en sociale instellingen.’[1]

[1] Uittreksels uit de ‘Islamitische verklaring’ van Alija Izetbegovic, gepubliceerd in 1970 en heruitgegeven in Sarajevo in 1990. Vertaling tijdschrift Dialogue (Frankrijk 1992) dat de integrale tekst publiceerde. (Zie ook hoofdstuk 14.)

Een embargo is een gijzelneming

Vanaf het begin van de oorlog geeft de anti-Servische lijn van Bonn de toon aan. Eerst door de Westerse grootmachten tot zeer zware economische sancties aan te sporen tegen wat er van Joegoslavië overblijft: Servië en Montenegro.
De levensstandaard, die al zeer laag was door het bankroet van het titoïstisch economisch systeem, daalt nog eens dramatisch. Voedsel en gezondheidszorg worden voor velen onbetaalbaar. Zoals bij elk embargo worden ook hier de zwaksten en minstbedeelden het zwaarst getroffen (zie volgende bladzijde). Ook zij die het Westen beweert te beschermen! Want, en dat vergeet men te zeggen, Servië zorgt ook voor de grootste opvang van... oorlogsvluchtelingen.
Het sterftecijfer bij bejaarden die de middelen niet meer hebben om zich te verzorgen, stijgt aanzienlijk. In 1993 pleegt om de twee dagen één bejaarde zelfmoord in Belgrado.[22]

De erkenning leidde tot de oorlog

Verschillende vooraanstaande personaliteiten die een belangrijke rol speelden tijdens de onderhandelingen van 1991 hebben - na enige tijd -bevestigd dat Duitsland de oorlog veroorzaakte of hem op zijn minst in de tijd heeft uitgesponnen...

• Lord Carrington, toenmalig Europees bemiddelaar: ‘de politiek van de erkenning was een tragische vergissing.’ (september 1992)[1]

• Warren Christopher, toenmalig Amerikaans minister van Buitenlandse zaken: ‘De Duitsers dragen een bijzondere verantwoordelijkheid. De problemen die we daar nu hebben zijn begonnen met de erkenning van Kroatië.’ (17 juni 1993)[2]

• Henry Wynaendts, toen vertegenwoordiger in Joegoslavië van het (Nederlands) voorzitterschap van de Europese Gemeenschap: De ministers van de Twaalf komen op 5 oktober samen. De discussie is hard. Genscher laat verstaan dat Duitsland desnoods z’n eigen weg zal gaan. De druk van Duitsland om de Twaalf ertoe te brengen Slovenië en Kroatië te erkennen, bleef aanhouden...’[3]

• Roland Dumas, toenmalig Frans minister van Buitenlandse Zaken: ‘Omwille van interne meningsverschillen, heeft de EG voorbarig en overhaast de republieken van ex-Joegoslavië erkend, zonder in te schatten dat men in die omstandigheden noodgedwongen afstevende op de ontploffing van het miniatuur-Joegoslavië: Bosnië-Herzegovina (...) Door hun druk ten gunste van een onafhankelijk Kroatië en Bosnië, is het duidelijk dat Duitsland en het Vaticaan een verpletterende verantwoordelijkheid dragen.’ (juni 1993)[4]

• Herbert Okun, toen raadgever van de Amerikaanse bemiddelaar Cyrus Vance: ‘Door de voorbarige erkenning van Slovenië en Kroatië zonder enig project, is Genscher mee verantwoordelijk voor wat er op volgde en onder meer voor de oorlog in Bosnië.’[5]

[1] Liberation, 21 juni 1993.
[2] Solidair, 21 oktober 1995.
[3] Henry Wynaendts, ‘L’Engrenage’, Parijs, 1993, p.121, 150.
[4] Liberation, 21 juni 1993.
[5] Tageszeitung (Duitsland), 6 april 1993.

‘Leve de vernietigende Blitz-aanval’

Vanaf het begin van de oorlog in Bosnië is het ook Duitsland dat het felst aandringt op westerse militaire interventie: ‘Allicht kan het conflict slechts door een militair optreden opgelost worden’, benadrukt de Frankfurter Allgemeine Zeitung.[23] Kinkel, de nieuwe Duitse minister van Buitenlandse Zaken, vraagt een militaire tussenkomst van Europa en de Verenigde Staten en op de eerste plaats in Sarajevo. De vice-voorzitter van de parlementaire CDU-fractie staat een ‘vernietigende blitz-aanval’ voor.[24] De socialistische partij volgt het voorbeeld en stelt in juli 1992 dat ‘een massale luchtaanval de gevechten zal doen luwen’.[25] De toekomst zal de onzin van die stelling aantonen.
Het echte objectief van de Duitsers is drieledig. 1. De Serviërs een militaire nederlaag toedienen waardoor in Belgrado een pro-Duitse regering geïnstalleerd kan worden. 2. Het recht opleggen van de NAVO om buiten de verdragszone militair op te treden. 3. Zelf aan die operaties deelnemen.

Op 25 september 1991 verbiedt de Veiligheidsraad van de VN unaniem elke wapenlevering aan elk van de uit Joegoslavië ontstane landen. Duitsland doet alsof het dat embargo naleeft maar zal het systematisch schenden zonder dat de media daar veel aandacht aan besteden...
De Duitse pers had al zorgvuldig de militaire betrokkenheid van Bonn bij het Sloveense afscheidingsproces voor het publiek verborgen gehouden. Enkel een klein communistisch weekblad meldde dat in januari 1991 (vijf maanden voor het uitbreken van de gevechten!), ‘Duitse antitankraketten van het type “Armbrust” in het geheim aan Slovenië werden geleverd. Bovendien verzorgden veertig instructeurs van de Bundeswehr de opleiding van de gewapende Sloveense militie. Op 10 januari begaven vier officieren van de Bundeswehr zich naar Slovenië om de bewapening van die militie te organiseren.’[26]

Kredieten om ...oorlog te voeren

In maart 1995 worden verschillende economische projecten opgestart tussen vertegenwoordigers van de Duitse regering, Siemens, Beierse banken en Kroatische partners. Half april kent Beieren dertig miljoen D-mark hulp toe aan Kroatië voor de bouw van woningen. Spranger, (csu) minister van Ontwikkeling van Beieren, maakt het akkoord met de Kroatische regering hard.[1]
Let wel: die woningen moeten gebouwd worden in... de Krajina, een streek die dan nog onder Servisch toezicht staat! Is dat geen duidelijke aansporing tot oorlog? En twee weken later lanceert het Kroatische leger inderdaad een bloedig offensief tegen de Krajina. De begane wreedheden zijn van die aard dat zelfs Europees bemiddelaar Bildt verklaart: ‘We staan hier alweer voor een humanitaire tragedie. President Tudjman zou als oorlogsmisdadiger vervolgd kunnen worden.’[2]

[1] Junge Welt (Duitsland), 11 juli 1995.
[2] News Briefs Serbia Today, 5 augustus 1995; War Report, Londen, januari 1993.

Bonn bewapent Slovenië, Kroatië, Bosnië...

Duitsland is zeker niet het enige land dat wapens levert en het embargo schendt. In december 1991 meldt Le Monde een mislukte smokkel van elf ton wapens vanuit Chili. De zoon van generaal Pinochet zou erbij betrokken zijn.[32] In april 1992 onthult de Frankfurter Allgemeine Zeitung een Nederlandse trafiek. Wij kregen ook een document in handen over de betrokkenheid van de Franse firma ‘Avia Sud’ bij de levering van Albatros helikopters.[33]
Maar het is zonder twijfel Duitsland dat het leeuwendeel voor zijn rekening neemt. Het blad Jane’s Defence Weekly, dat over het algemeen als autoriteit op militair vlak beschouwd wordt, berekent dat Bonn tussen april 1992 en april 1994 voor 320 miljoen dollar aan zwaar militair materiaal naar Kroatië uitvoerde en voor 6 miljoen dollar naar Bosnië.
Dit fundamentele feit blijft geheim voor het publiek: Duitsland heeft eerst Kroatië bewapend en daarna Bosnië. Zo heeft het de oorlog én het lijden van die volkeren verlengd.

‘Humanitaire’ wapens

Zo’n grootschalige wapentrafiek kan alleen maar georganiseerd worden op initiatief - of minstens met het medeweten - van de geheime diensten.

Karl-Heinz Schulz, een belangrijk wapenhandelaar (kantoren in Antwerpen en Berlijn) heeft voor de televisie toegegeven ‘concrete vragen voor wapens vanuit de strijdende Kroatische partijen in Kroatië, via de Duitse inlichtingendienst BND, gunstig te hebben beantwoord’.[1]

Sommige zogenaamde ‘humanitaire’ organisaties dienden als dekmantel voor die merkwaardige export. Getuige daarvan dit interview met een Kroatisch militielid in juni 1992...
- Wat is het verschil tussen de HOS-militie en de Kroatische nationale wacht?
- Zeer simpel: hetzelfde als tussen de SS en de Wehrmacht.
- Is het materiaal goed?
- Niets te klagen over de uitrusting. Schoenen van Honecker (EX-DDR, nvda) en wapens van Caritas.
Het bewijs: hij haalt munitie uit zijn zak, allemaal afkomstig van het voormalige Duitse leger, en in kisten met daarop het kenteken van de katholieke ‘organisatie voor het in praktijk brengen van de christelijke naastenliefde’ en de tekst ‘gift van Duitsland aan Kroatië’.[2]

[1] War Report, Londen, januari 1993.
[2] DieZeit, 26 juni 1992.

Izetbegovic bewapende zich al zes maanden vóór de oorlog...

De Belgische journalist Ceorges Berghezan publiceerde een studie waarin hij aantoont dat ‘het wapenembargo tegen ex-Joegoslavië waarschijnlijk van alle embargo’s het minst nageleefd is’:[1]

‘Tijdens het eerste deel van de oorlog (april ‘92 - maart ‘94) waren berichten over een mogelijke schending van het embargo door de Bosnische Moslims eerder zeldzaam. De media legden meestal de nadruk op de enorme wanverhouding tussen de slagkracht van Moslims en hun Servische en Kroatische tegenstanders en op de bijna volledige terreinblokkade die ze ondergingen sinds het begin van de vijandelijkheden met de Kroaten in de lente van 1993. Nochtans draaide de oorlog vanaf de herfst van 1993 in Centraal-Bosnië uit in het voordeel van de Sarajevo-getrouwen. Ze konden dus onmogelijk zo clichématig onbewapend zijn geweest. Bovendien verklaarde president Izetbegovic, nog steeds in 1993, voor de Bosnische televisie: “We zijn erin geslaagd dertigduizend geweren en mitrailleurs aan te schaffen, twintigduizend kogels, zevenendertigduizend mijnen en zesenveertigduizend antitankraketten.” Een van de eerste wapenleveringen aan de autoriteiten van Sarajevo zou plaats gehad hebben op 7 oktober 1991, een half jaar voor de oorlog dus. Een DC-9 uit Oostenrijk ontscheepte er een grote hoeveelheid automatische geweren van het type Heckler die bestemd waren voor het ministerie van Binnenlandse Zaken. In de zomer van 1992 werd meer dan driehonderdduizend dollar gestort bij een Duits bankfiliaal in Frankfort: voor wapenbestellingen.[2] In 1992 is er sprake van verschillende wapenleveringen, met Iraanse Boeings 747 via Slovenië, Kroatië of rechtstreeks naar Sarajevo.’[3]

[1] Georges Berghezan, ‘Ex-Jougoslavie, l’embargo sur les armes et Ie réarmement actuel’, Rapports du GRIP, oktober 1997, p.2, 11-12.
[2] Jacques Merlino, op. cit.
[3] David Owen, ‘Balkan Odyssey’, Londen, 1996.