AFVN Actueel, 17 augustus 2009

Klik ook eens op de afbeelding als de cursor daar in een handje veranderd.

 

BRON: http://www.news2000.org.ua/a/63446
Vertaling: NotaBene

Op 1 juli 2009 is het zogeheten Comité van de Parlementaire Assemblée van de OVSE naar buiten gekomen met de resolutie "Hereniging van een verdeeld Europa: bevordering van de mensenrechten en burgerlijke vrijheden in de regio van de OVSE in de XXIe eeuw", waarin het nazisme en 'stalinisme' aan elkaar gelijk stelt.



Von Ribbentrop, Stalin en Molotov. Moskou, 23 augustus 1939.

In het document wordt gezegd dat de Europese landen in de XXe eeuw hebben geleden onder twee machtige totalitaire regimes—de nazistische en de stalinistische—die genocide en misdaden tegen de menselijkheid met zich meebrachten. Men stelt voor om 23 augustus te maken tot de Europese dag ter herdenking van de slachtoffers van stalinisme en nazisme ter nagedachtenis aan de slachtoffers van massa-deportaties en uitroeiing. Dat wil zeggen, voornoemde 'gedenkdag' laten samenvallen met de ondertekening van het Sovjet-Duitse nietaanvalsverdrag in 1939, in de resolutie het 'Pakt Ribbentrop-Molotov' genoemd.

Wat maakt Churchill beter dan Stalin?

In Moskou is deze resolutie volkomen terecht opgevat als een anti-Russische uiting. Met name het hoofd van de Russische delegatie in de OVSE, de vice-voorzitter van het comité van de Doema voor internationale aangelegenheden, Alexander Kozlovski, verklaarde, dat "gelijkstelling van nazisme aan het daarover zegevierende stalinistische systeem geschiedvervalsing is". "Zij, die nazisme en stalinisme aan elkaar gelijkstellen, vergeten dat juist de Sovjet Unie van Stalin de meeste offers heeft gebracht en het meeste heeft gedaan voor de bevrijding van Europa van het nazisme", benadrukte hij.


Pablo Picasso, Guernica, over de oorlogsmisdaden van de fascisten in Spanje.

Het valt niet te ontkennen, hoe men ook over Stalin moge denken, dat de USSR van Stalin de meest consequente vijand was van het nazisme. De USSR voerde als eerste oorlog tegen de bruine pest, met name door de Spaanse Republiek te hulp te snellen toen het Westen bij Hitler aan het pluimstrijken was in de hoop zijn agressie naar het Oosten te richten. En juist de USSR van Stalin leverde de doorslaggevende bijdrage in de vernietiging van het fascisme en de bevrijding van Europa van de nazistische dictatuur. In de resolutie wordt gezegd, dat zij is aangenomen met het oog op de erkenning van de uitzonderlijkheid van de holocaust, maar onder het stalinisme, wat ook genoemd wordt in het document, waren er geen rokende crematoria.

Maar ik ben het niet eens met de geachte heer A. Kozlovski, dat zij dit alles vergeten bij het gelijkstellen van nazisme en stalinisme. Integendeel, zij beseffen dat alles zeer goed en houden er terdege rekening mee! Daaruit komt juist hun poging voort om het verleden van de USSR te bekladden en vooral haar doorslaggevende bijdrage in de vernietiging van het fascisme. De geschiedenis kunnen ze niet ongedaan maken, anders dan door haar een ander aanzien te geven via allerlei machinaties en manipulaties.

Aan de ene kant dient het Westen zijn historische overwinning op Rusland te bevestigen, hetgeen, zoals de afgelopen jaren aantoonden (Rusland neemt opnieuw in kracht toe en bevestigt zijn betekenis in de internationale arena), niet lukte voor het einde van de 'koude oorlog'. Aan de andere kant, is het even noodzakelijk, voor de voormalige nazistische lakeien, om in moreel opzicht hun medeplichtigheid aan de misdaden van het Derde Rijk te rechtvaardigen. Niet toevallig is het hoofd van de Litouwse delegatie in de OVSE, Vilia Aleknante-Abramikene, dezelfde op wier initiatief de Litouwse sejm afgelopen jaar het gebruik van sovjetsymbolen verbood, een van de initiatiefnemers en opstellers van de resolutie.

Is de voorgestelde gedenkdatum—23 augustus—op zichzelf al geen machinatie? Het is de bedoeling van de OVSE om de nagedachtenis van de slachtoffers van genocide en misdaden tegen de menselijkheid te eren—prachtig. Maar waarom sleept men hier het Sovjet-Duitse niet-aanvalsverdrag er bij de horens bij? Zelfs als je akkoord kunt gaan met de mening dat op die dag de verdeling van Europa in invloedssferen een feit werd—wat heeft dat dan van doen met de herdenking van de slachtoffers van genocide?

Zou het niet beter zijn wanneer we 30 september als herdenkingsdatum kiezen? "Ter ere" van het verdrag van München met Hitler en Mussolini in 1938, hetgeen de vertegenwoordigers van Engeland en Frankrijk—Chamberlain en Daladier ondertekenden, nadat zij Tsjechoslovakije als lokaas aan de nazi's gevoerd hadden. Waarom niet? Bespoedigde niet de overdracht van het Sudetenland aan het Derde Rijk de door Hitler ontketende grote oorlog in Europa, en werd het niet tot een van de allerbelangrijkste processen die zouden leiden tot genocide en massale misdaden tegen de menselijkheid?

Of moeten we misschien denken aan de datum van 9 oktober? Die heeft evenveel betrekking op de "Hereniging van het verdeelde Europa". Op die dag in 1944 stelde Churchill aan Stalin zijn "Percentage verdrag" voor. Het voorstel van Churchill (ik citeer uit de sovjetversie van het verslag van zijn gesprek met Stalin) bestond er uit, de Balkan percentueel te verdelen in "invloedssferen" Roemenië — 90% onder invloed van Rusland 10% — anderen; Griekenland — 90% Englese invloed (in samenwerking met de VS), 10% — anderen; Joegoslavië en Hongarije — 50/50%; Bulgarije — 75% Rusland 25% — andere landen…"

Als "stalinisme", zoals sommigen insisteren, onveranderlijk "genocide en misdaden tegen de menselijkheid" is, laten we dan ook de "medeplichtigen" van Stalin—Churchill bijvoorbeeld—in de historische beklaagdenbank zetten. En tegelijk ook het "churchillisme" aan de tand voelen. En daarmee ook het "rooseveltisme". Want Churchill en Roosevelt waren immers bondgenoten van Stalin.

De wederzijdse afbakening in belangensferen was gebruikelijk in die tijd. En de gedachte daarachter was, niet het provoceren van een oorlog, maar juist het omgekeerde, proberen een botsing te voorkomen. Uiteindelijk was het Jalta-Potsdam-systeem voor de naoorlogse indeling van de wereld niet veel anders dan een verdeling in invloedssferen van de grootmachten.

Maar nee, juist de datum van 23 augustus moet er aan de haren worden bijgesleept om Stalin en Hitler op één lijn te krijgen, en zo ook communisme en nazisme en USSR en Derde Rijk. En omdat Rusland de wettelijke erfgenaam is van de USSR, draagt het ook de verantwoordelijkheid daarvoor. En duidelijk niet alleen een historische maar ook een materiële—en aan lieden die aanspraak maken op een compensatie voor de "Sovjet-bezetting" geen gebrek. En daarom dient aangetoond te worden dat de Sovjet Unie Europa niet bevrijd heeft van het nazistische juk, maar net zo'n bezetter was als het Derde Rijk.

Hoe treffend becommentarieerde Konstantin Alissandrakis, lid van de Communistische Partij van Griekenland, deze provocerende resolutie, die "eigenlijk niet agiteert tegen Stalin, want die is allang dood, maar tegen het communisme, en daarbij tegen de toenemende ontevredenheid onder de volksmassa's in deze tijden van crisis." Het Franse parlementslid, Michel Bijou, is het met hem eens, en stelt verder voor de lijst van totalitaire regiems aan te vullen met bijvoorbeeld het Frankrijk van de jaren 1930 (Franse concentratiekampen voor Spaanse vluchtelingen), het Amerikaanse mccartyisme midden vorige eeuw, maar vooral het christendom, "dat een ideologie ontketende van wrede onderdrukking van alle andersdenkenden".

De Amerikaanse Democratie begon met Slavernij

Laat ons eens die manipulatieve technologie van het op één lijn stellen van nazisme en "stalinisme" eens apart bekijken. De resolutie van het comité van de OVSE "over democratie" van 1 juli is echt niet de eerste poging. We zullen niet de hele berg papier die vol gekladderd is met allerlei herschrijvingen van de geschiedenis doornemen. In januari 2006 werd geprobeerd om PACE (Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa) een resolutie over de gelijkstelling van nazisme en stalinisme aan te laten nemen. Dat lukte niet. En in het eindrapport over "de noodzaak van berechting der misdaden van totalitaire communistische regiems" verdwenen de overeenkomstige parallellen.

In juli 2008 ondertekende de president van de VS, Bush, de reguliere proclamatie ter gelegenheid van "de week van de onderdrukte volkeren" (wordt elk jaar gedaan op basis van een wet die stamt uit de "koude oorlog"). Vanzelfsprekend daarin geen woord over de onderdrukking en de grotendeelse vernietiging van de indianen in Noord-Amerika, boven wier scalpen "het licht van de vrijheid en de democratie"—de VS werd opgericht, net zo goed als geen enkel woord over de miljoenen zwarte slaven, wier beenderen de weg plaveiden voor de economische opbloei van de Verenigde Staten.

Geen woord ook over de onderdrukking van het volk van Irak, over de honderdduizenden die omkwamen in naam van "de democratie en de vrijheid" (het aantal doden in Irak als gevolg van het optreden van de VS overstijgt al lang het aantal slachtoffers van de dictatuur van Saddam).

Daarentegen, zoals opgemerkt in commentaren van het departement van informatie en pers van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Rusland (26-07-08), dook er iets "nieuws" op: "de plaatsing van het volledig eenduidige is-gelijk-teken tussen het Duitse nazisme en het Sovjet-communisme, dat nu gezien wordt als het "éne kwaad" van de XXe eeuw.

Het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken wees er terecht op dat "noch vanuit historisch oogpunt, noch vanuit algemeen menselijk oogpunt deze Amerikaanse 'parallellen' de toets der kritiek kunnen doorstaan. Als we het hebben over machtsmisbruik en de ongerechtvaardigde hardheid van de binnenlandse koers van het Sovjet-regiem in die tijd, mogen we ons niettemin niet onverschillig verhouden tegenover pogingen communisme en nazisme gelijk te stellen en er akkoord mee gaan dat ze bewogen werden door een en het zelfde gedachtengoed en perspectief. De historische feiten getuigen er onweerlegbaar van, dat juist de USSR een doorslaggevende bijdrage heeft geleverd in de overwinning op het Duitse fascisme. Juist dankzij de Sovjet Unie, de wapenfeiten van de sovjet soldaten en arbeiders werd Europa gered van de nazistische bezetting en onderdrukking."

De aandacht werd er op gevestigd dat "de frase waaronder de president van de VS zijn handtekening zette, niet alleen zeer pijnlijk is voor de Russische deelnemers aan deze oorlog, maar, wij denken ook voor de veteranen van de andere landen van de anti-Hitlercoalitie, waaronder Amerikanen, die schouder aan schouder streden voor de gezamenlijke overwinning en hun bloed vergoten op de slagvelden in naam van de vrijheid en de toekomst."

Bovendien, werd opgemerkt, dat "vergelijkingen van dat soort slechts in de kaart spelen van hen, die met zelfzuchtige bedoelingen de feiten proberen te verdraaien en de geschiedenis willen herschrijven. Dat alles speelt zich af tegen de achtergrond van een wonderbaarlijke verdraagzaamheid in de VS ten opzichte van diegenen in een reeks Europese landen, die proberen 'hun' handlangers van de fascisten schoon te praten."

Het is volkomen duidelijk, dat nazisme en communisme ("stalinisme" als een van zijn manifestaties) verschijnselen zijn van geheel verschillende orde. Over een hele reeks van standpunten zijn het vijandige ideologieën. Het voldoet al op te merken dat het communisme een universele leer is, d.w.z. bedoeld voor alle volkeren en rassen, en hen niet verdeelt in hogere en in lagere, volwaardige en onvolwaardige, en zijn doel is het welzijn van alle mensen, ongeacht hun nationaliteit. In tegenstelling tot het Duitse nazisme slechts de voorspoed van het Duitse volk als doel had, "rassenheerschappij" ten koste van de onderdrukking van andere volkeren.

Op het Einstein Forum in april 2005, te Berlijn, ontspon zich een discussie over communisme en nazisme, waarin historici en filosofen uit Europa, Rusland, Israël en de VS probeerden beide ideologieën met elkaar te vergelijken.

In de bijdrage van Susan Neiman (voorzitter van het Einstein Forum) en Tony Judt (directeur van het New-Yorkse Remarque Instituut) werd opgemerkt, dat de zedelijke waardering over het algemeen bepalend is voor het historische onderzoek, en dat is in zekere mate ook goed: onrechtvaardigheid in het verleden dient een les te zijn voor de toekomst.

Echter, beide onderzoekers wezen ook op het gevaar dat in die benadering schuilt: "De precieze historische context komt op die manier op de tweede plaats, en de onderzoeker kan dan geen onderscheid meer maken tussen de verschillende vormen van "ondemocratie". En dat moet wel gebeuren.

Wat is er nog meer te vergelijken met nazisme?

Wat was de slotsom waartoe de experts kwamen? De Duitse Süddeutsche Zeitung (25.04.2005) schreef, dat de deelnemers aan de discussie instemden met de aloude definitie van de liberaal-conservatieve denker Raimond Aron: als de misdaden, begaan in naam van het communisme, voortkwamen uit de wens humanitaire doelen te bereiken, dan waren de misdaden van het nationaal-socialisme doel op zich zelf.

Het spreekt vanzelf dat misdaden in naam van humanitaire doelen niet gerechtvaardigd kunnen worden—wie hen ook beging. Tegelijkertijd stelt men de benadering, die onderscheidt maakt tussen ideologie en praktijk, doel en middel, als juist. in het omgekeerde geval moeten niet alleen communisme/"stalinisme" en nazisme op een lijn gesteld worden.

Waarom zou het in de VS gevestigde regiem niet op één lijn gesteld kunnen worden met het nazisme? Hoeveel misdaden tegen de menselijkheid hebben de Amerikanen niet uitgevreten in naam van "de democratie en de vrijheid"! We hadden het al over Irak. Maar denk eens aan de oorlog in Vietnam, de beestachtigheid van luitenant William Calley die het dorp My Lai, oude van dagen en kinderen incluis, in de brand liet steken, is daar een wezenlijk verschil met het optreden van de SS in Chatyn?

Waarom zouden we het christendom niet met nazisme gelijkstellen? Als we ons alleen maar laten leiden door de methoden die men gebruikte en het aantal slachtoffers dat viel, dan moeten de katholieken en de protestanten wel als mensenhaters gekenschetst worden—werkelijk, in de loop van duizenden jaren hebben zij, (vanaf de kruistochten via de godsdienstoorlogen in Europa en de uitroeiing van de indianen in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika) in naam van Christus tientallen miljoenen mensen vermoord.

En wat doen we met de Grote Franse Revolutie, die "vrijheid, gelijkheid en broederschap" vestigde met een bloedige terreur? En de tijd van Oliver Cromwell? En ook de heden zegevierende ideologie van het liberalisme en de vrije markt is die toentertijd niet gefundeerd op menselijke knekels, niet op de rijkdom van de leeggestolen koloniën, en de helse arbeid van slaven…? Het comité "voor de democratie" van de parlementaire assemblée van de OVSE moet nog maar eens goed kijken en zich bedenken of er niet meer is wat aan nazisme gelijkgesteld kan worden.

Niemand zegt, dat we de repressies ten tijde van Stalin, die vele onschuldige slachtoffers eisten, mogen vergeten, of historische herwaarderingen mogen afwijzen, de fouten uit het verleden, daarover is iedereen het eens, mogen zich niet meer herhalen. Evenzeer geldt dat voor de praktijken gebezigd "in naam van Christus" of in naam van "de democratie".

De communistische ideeën, waarvan sociale rechtvaardigheid de belangrijkste is, is op zich prachtig en staat tamelijk dicht bij de christelijke idealen. Maar men mag de idee niet verwarren met de pogingen om die te verwezenlijken. Men mag nooit een is-gelijk-teken zetten tussen het doel en het middel. Het doel heiligt nooit de middelen.

Het Vaticaan heeft herhaaldelijk verontschuldigingen aangeboden voor minder aantrekkelijke acties van de Katholiek Kerk die leidden tot talloze menselijke slachtoffers—maar niemand haalt het in zijn hoofd om in een resolutie katholicisme en nazisme aan elkaar gelijk te stellen (zelfs niet ondanks de nauwe samenwerking tussen het Vaticaan en het Derde Rijk in de jaren 1930–1940). De fouten (misdaden), begaan in de USSR onder Stalin, zijn al lang geleden geanalyseerd en veroordeeld door de communisten zelf. En dat deze fouten op geen enkele manier de successen en de verdiensten van de USSR van Stalin mogen uitvlakken, met name terzake van de bevrijding van Europa van het fascisme.

Het is volkomen duidelijk dat verschijnselen en ideologieën van verschillend niveau afzonderlijk bekeken en beoordeeld moeten worden. Daarom, nu die resolutie er eenmaal ligt, moet die resolutie apart kijken naar nazisme en communisme, nazisme en "stalinisme", nazisme en, bijvoorbeeld, katholicisme, en elk verschijnsel moet op zich beoordeeld worden. Ze moeten ons geen "appelen voor citroenen gaan verkopen".

Iedere "parallellisering", het op één lijn stellen is manipulatietechnologie, geschiedvervalsing omwille van de huidige politieke conjunctuur.

In p 14 van de resolutie wordt de regeringen en de staatshoofden binnen de OVSE gevraagd", zich volledig te ontdoen van structuren en gedragingen gericht op het oppoetsen van het verleden", en p 17 maakt gewag van "diepe bezorgdheid" wegens "het ophemelen van totalitaire regiems, tot en met het houden van publieke demonstraties ter herinnering aan het nazistisch of het stalinistisch verleden".

Commentatoren ontdekken daarin een verwijzing naar de kortgeleden door de president van de Russische Federatie afgekondigde wet op bestrijding van geschiedvervalsing, en ook naar het wederom houden van militaire parades in Rusland ter gelegenheid van de "overwinningsdagen".

Interessant, maar wat vindt de OVSE van de structuren, niet alleen voor het "oppoetsen van de geschiedenis", maar regelrechte herschrijving daarvan: al die "instellingen voor nationale herdenking" opgericht in Polen, de Baltische Staten en in Oekraïne? Moeten die ook worden opgedoekt?

Dus, als we zo doorgaan over demonstraties ter herdenking van het "stalinistisch verleden", dan mag heel de wereld niet meer de overwinning op fascistisch Duitsland vieren, want die overwinning is op geen enkele wijze los te koppelen van de figuur van Generalissimus Stalin en van het stalinistisch verleden.

Binnen de context van de onderhavige provocatieve resolutie van de Westerse voorvechters "der democratie en der vrijheid" en vigilante behoeders voor de "ontoelaatbare terugkeer naar de tijden van het totalitarisme", wekt hun verzet tegen resoluties over de ontoelaatbaarheid van de heropleving van het fascisme en de neofascistische atmosfeer in het hedendaags Europa, geen verbazing meer. Dergelijke resoluties werden herhaaldelijk voorgesteld door Rusland aan de OVSE en PACE, maar zonder succes. Op dezelfde wijze onthouden de VS en de meerderheid van de Europese landen zich van stemming in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, als het gaat om resoluties tegen de ontoelaatbaarheid van praktijken, die escalatie van moderne vormen van racisme, rassendiscriminatie, xenofobie en daarmee gepaard gaande onverdraagzaamheid, bevorderen.

Het is duidelijk, de strijd tegen "het communistisch verleden" is hoe dan ook belangrijker en actueler dan de strijd tegen het neofascistische heden. Maar voor sommigen is de strijd tegen "het communistisch verleden" deels juist een strijd voor een neonazistisch heden.

Heeft het "vrije en democratische" Europa helemaal geen oog meer voor iets anders? Overstemd door het gelamenteer over "de misdaden van het communisme/stalinisme" groeit feitelijk een anticommunistische totalitarisme in het moderne Europa. Vervolging van communisten was niet alleen een misdaad van het Derde Rijk, maar is ook realiteit in het moderne Europa.

In een reeks landen van de EU is het niet mogelijk communistische ideeën en symbolen van de internationale communistische beweging te verspreiden. In Estland, Litouwen, Letland, Roemenië en Turkije zijn communistische partijen buiten de wet gesteld of door allerlei beperkende maatregelen het werken onmogelijk gemaakt. In de Baltische staten, Hongarije en Tsjechië is het strafbaar om communistische symbolen en symbolen uit de socialistische periode te gebruiken. Dus dringt zich de vraag op: wie zijn de rechters?

Wie worden begeesterd door de resolutie van de OVSE

Als balsem voor de geest was zij voor president Joesjtsjenko—meesterbrein en organisator van het proces van herschrijving van de geschiedenis naar de smaak van de nationalisten en voormalige handlangers van de fascisten, precies die man, wiens handen de oekaze ondertekenden over de onrechtmatige toekenning van de titel van Held van Oekraïne aan de nazistische slippendrager, Roman Sjoechewitsj. Sedert die erkenning gaan de vandalen te keer—ze halen de monumenten ter ere van de bevrijders omver of, zoals kort geleden, profaneren ze de standbeelden van Lenin. Het was Joesjtsjenko, die met het idee om Oekraïne van monumenten uit het communistische tijdperk te zuiveren, op de proppen kwam, en de geestelijke nakomelingen van Bandera en Sjoechewitsj namen de oproep van de president als leidraad voor hun handelen.

Op dit moment start Victor Andrejewitsj Joesjtsjenko juist het "proces van de eeuw"—een showproces tegen de "organisatoren van de uithongeringsgenocide" en eist van de Veiligheidsdienst van Oekraïne een strafzaak te openen wegens onwettige deportatie van de Krim Tataren in 1944.

En op 3 juli op een persconferentie in Simferopol beargumeneert Joesjtsjenko dat dit het juiste moment is voor zijn onderneming waarbij hij verwijst naar de op 1 juli aangenomen resolutie door de parlementaire assemblée van de OVSE, die "stalinisme" gelijkstelt met nazisme… Het is wel duidelijk, er komen nog meer rehabiliterende stuipen van de "slachtoffers van het stalinisme": nazie-lakeien van de OUN (Organisatie van Oekraïense Nationalisten) -UPA (Oekraïens Opstandelingen Leger) en ook weer nieuwe marsen "ter ere" van de banderaisten en van de "nachtegalen" door het centrum van Kiev met gestileerde hakenkruisen.

Het is duidelijk niet meer veraf dat ook de SSers van de "Galitsjina" divisie tot de rangen van onze Nationale Helden bevorderd worden—naar het voorbeeld van de Baltische Staten. Niet minder begeesterd en overlopend van nationalistisch enthousiasme zijn Tjagnibok en zijn kompanen.

De resolutie waarover we het hebben gaf vleugels en vuur aan de partij van de Vrijheid (neen, niet de van Geert Wilders, maar wel dezelfde naam "Svoboda", is dat niet toevallig? — noot van de vertaler)—dat is die partij, die verwekt onder de nationaal-socialistische uniformjassen (die ze trouwens tot op de dag van vandaag dragen), wier leider op de berg Javorina opriep om automatische wapens om te hangen en op pad te gaan om "joden, Russen en overig gespuis op te ruimen", die partij die bij de recente verkiezingen in Ternopole de straat op ging met antisemitische en russofobische leuzen.

"Op 2 juli 2009 publiceerde de persdienst van 'Svoboda' (de Oekraïense Partij van de Vrijheid) een verklaring: “De resolutie van de OVSE, die communisme aan nazisme gelijkstelt, is een historische daad van gerechtigheid. De parlementaire assemblée van de OVSE eist van Moskou het Sovjetverleden niet meer te verheerlijken en de structuren te ontmantelen die onze geschiedenis sieren (sic)… De veroordeling van het misdadige communistische systeem vormt voor Oekraïne de basis, om van Moskou officiële verontschuldigingen te eisen en compensatie voor de bezetting van en de genocide op het Oekraïnse volk.

Wij zullen in Oekraïne ook een verbod van de communistische ideologie en de liquidatie van alle Moskou-bolsjewistische symbolen, monumenten en vernoemingen ter ere van de beulen van Oekraïne weten te realiseren. Dat is voorzien in het 'Programma ter bescherming van de Oekraïners', in de paragraaf over "Genocide op de Oekraïners in de XXe eeuw. Overwinning van de gevolgen en herstel van gerechtigheid".

De historische en nationale gerechtigheid met betrekking tot de Oekraïnse natie moet worden hersteld. Daarom is het symbolisch, dat de resolutie van de OVSE verscheen, direct na de vernietiging in Kiev van het standbeeld van de internationale terrorist Lenin…

Met de laatste bewering moet je het wel eens zijn—er bestaat een zekere symboliek: de provocatieve resolutie van de OVSE inspireert nationalistische barbaren, antisemieten, russofoben en primitieve anticommunisten tot nieuwe "heldendaden".

Hoe is dat te rijmen met p. 18 van de resolutie, dat "de deelnemende staten oproept tot het voeren van een politiek die in moet gaan tegen xenofobie en agressief nationalisme en ook effectievere maatregelen te treffen ter bestrijding van die verschijnselen…"

Beste geestverwanten! Wat een schande en een vernedering voor de Europese waarden: Tjagnibok en het comité van de Parlementaire Assemblée van de OVSE voor de Democratie onder een hoedje !


ARCHIEF