AFVN


En dan is er Trump (4). Een outsider in het Witte Huis?

Dit vierde artikel rond de verkiezing van VS-president Donald Trump schetst hoe zich al snel een machtige coalitie van kapitaalsgroepen om hem heen heeft geschaard, met hun eigen geopolitieke strategieën. Een eenling is hij dus niet.

Kees van der Pijl

Tot aan Donald Trumps inauguratie is de wereld maandenlang getuige geweest van een ongekende binnenlandse machtsstrijd, die ongetwijfeld ook nog lang zal voortduren. Om de furieuze campagne tegen Trump te begrijpen, zijn twee constateringen van belang.

Ten eerste is de Amerikaanse president niet almachtig. Hij is voorzitter van een doorlopende vergadering waaraan honderden afzonderlijke belangengroepen deelnemen die veelal in het Congres of soms zelfs in het kabinet vertegenwoordigd zijn. Maar als de president een te prominente belangengroep zoals het militair-industrieel complex de voet dwars zet, is hij in groot gevaar. Dat ondervond de Democraat John Kennedy in 1963 (vermoord in Dallas) en de Republikein Richard Nixon in 1974 (tot aftreden gedwongen).

Ten tweede is de crisis van 2008 geen conjuncturele dip geweest, maar een wereldhistorische omslag die een periode van neergang van het Westerse kapitalisme heeft ingeluid. Toen de bevolking de rekening gepresenteerd kreeg voor de speculatieve praktijken van de allerrijksten (en de banken en beleggingsmaatschappijen die voor hen werken), kwam het sluimerende verzet in alle hevigheid naar buiten. Zo bezien hoeft de verkiezing van Trump geen verrassing te zijn, net zomin als de Brexit of de opkomst van Wilders en Le Pen.

Nu Trump president is, heeft zich al spoedig een machtige coalitie van grote belangen om hem heen gegroepeerd, dus een eenling is hij niet (meer).

Trump is gekozen op de golven van een volksopstand tegen het afbraakbeleid in de VS, de neoliberale mondialisering en het oorlogszuchtige imperialisme dat daarmee gepaard gaat. Maar hij zal niet regeren voor het volk. Zijn regering zal allereerst de belangen dienen van de kapitalistische orde, met steunpunten in de inlichtingendiensten, de FBI, de media en de academische wereld.

Ook het militair-industrieel complex heeft hier een rol—maar wel een andere dan onder Obama. De coalitie achter Trump is samengesteld uit grote energiemaatschappijen die toegang willen tot de rijke hulpbronnen van Rusland en onderdelen van Wall Street die de financiële wereld nog verder willen dereguleren. Dit blok wil de militaire en inlichtingenactiviteiten van de VS ombuigen richting China, om te verhinderen dat dat land zich verder opwerkt als uitdager van het Westen. Trump is minder geïnteresseerd in de lage Chinese arbeidskosten; hij wil banen terughalen naar de VS, ook uit China.

Ook heeft Trump zijn connecties met de inlichtingendiensten. Rex Tillerson, ex-CEO van ExxonMobil, is benoemd tot minister van Buitenlandse Zaken op voorspraak van Robert Gates, die (onder)directeur van de CIA was onder Reagan en Bush sr., en minister van Defensie onder Bush jr. en Obama.

Clintons oorlogspartij

De regeringen van achtereenvolgens Clinton, Bush jr. en Obama vertegenwoordigden de krachten van mondialisering en interventie.

Bill Clinton heeft de NAVO uitgebreid tot vlak aan de Russische grens; George Bush jr. stak het Midden-Oosten in brand; Hillary Clinton liet in Libië Gadaffi vermoorden; en Obama hielp in Oekraïne anti-Russische nationalisten en fascisten aan de macht en steunde in Syrië de opstand tegen het Assad-regime.

Dit oorlogsblok wil het conflict met Rusland laten escaleren en schildert Poetin af als de duivel in eigen persoon. Alles om de discipline in de NAVO te handhaven, de defensieuitgaven te verhogen en Amerikaanse vliegtuigen en wapens te verkopen.

James Clapper, directeur van de Amerikaanse inlichtingendiensten, gediscrediteerd door de afluisterschandalen van de NSA, mocht desalniettemin een lachwekkend rapport inleveren over het veronderstelde ‘hacken’ van de Amerikaanse presidentscampagne (pas nadat Hillary verloren had). CNN, de New York Times, de Washington Post en vele andere gevestigde media zijn de spreekbuizen van deze koers.

Andere onderdelen van dit blok zijn de hightech- en mediabedrijven achter de vrijhandelsverdragen TPP en TTIP . Zij willen de loonkosten omlaag krijgen door banen te exporteren naar Azië, en willen China integreren in een rond de VS georganiseerde wereldeconomie.

De Democratische verkiezingscampagne van Hillary Clinton heeft echter op twee manieren zware averij opgelopen.

Ten eerste vanuit het kamp van Bernie Sanders, die de volksopstand tegen de mondialisering een linkse stem had kunnen geven en Trump had kunnen verslaan. Na Sanders’ nederlaag in de voorverkiezingen liet een verbitterde aanhanger het e-mail- wachtwoord van partijvoorzitter John Podesta uitlekken, waarna WikiLeaks openbaar kon maken hoe de Clinton-machine Sanders had ondermijnd.

Ten tweede de genadeslag vanuit de FBI. Een assistente van Hillary Clinton had twee maanden voor de presidentsverkiezingen een echtscheiding aangevraagd vanwege het aanhoudende seksueel exhibitionische gedrag van haar man, Anthony Weiner. Dit gedrag was zes jaar eerder al onthuld door de uiterst rechtse website Breitbart News van Stephen Bannon, die Trumps campagnemanager werd. Tien dagen voor de presidentsverkiezingen kondigde de FBI aan dat zij, in verband met deze zaak, Hillary’s e-mails opnieuw zou gaan onderzoeken.

De Democratische Partij heeft deze beide machinaties, vanuit het Sanders-kamp en vanuit de FBI, aan ‘Poetin’ toegeschreven. Dit was een laatste, wanhopige poging om de VS en Europa op het anti-Moskou-spoor te houden. Hoezeer deze NAVO-oorlogspartij ook de Europese politiek en media beheerst, kan dag in dag uit worden vastgesteld.

De nieuwe VS-president is dus geen eenzame outsider. Ook de nieuwe Amerikaanse regering vertegenwoordigt een machtsblok, bestaande uit de grote energiemaatschappijen en Wall Street. En Trump heeft zijn eigen haviken in het Pentagon, die evengoed oorlog in het vizier hebben. Alleen, niet met Rusland. Als Trump in een militair avontuur wordt betrokken, zal dat zijn tegen China of, samen met Israël, tegen Iran.

Ook dat is een huiveringwekkend vooruitzicht. (1)

Bron: http://comitevanwaakzaamheid.org/2017/01/21/en-dan-is-er-trump-4-een-outsider-in-het-witte-huis/