ARCHIEF

AFVN Actueel, Actueel 29 augustus 2006

Over bewapening gesproken

In vrijwel alle gevallen is bewapening van groepen mensen een zinloze bezigheid. De mens is het enige zoogdier dat op zo’n massale manier zijn eigen soort door middel van massavernietigingswapens om zeep helpt. En ik doel niet alleen op die wapens die ze niét bij Saddam Hussein gevonden hebben, maar alle ‘vernietigingswapens’. Want wat is het verschil tussen het doden van enkele individuen of duizenden tegelijk. In mijn opvatting is het verschil slechts gradueel. Het gaat allemaal om het doden van medemensen. En voor de betrokkenen is het kleine aantal doden even erg als voor de betrokkenen bij grotere aantallen doden. In dit verband vind ik de wapens die Israël onlangs in Libanon gebruikt heeft ook ‘massavernietigings wapens’. Bovendien hebben de Israëliërs een nieuw soort wapen gebruikt om uit te proberen op weerloze mensen in een agressieoorlog tegen een volk dat zich slechts verdedigd tegen de grootste agressor in het Midden-Oosten. Deze agressor, die zijn daden slechts kan uitvoeren door de miljarden aan bewapening die ontvangen wordt van hun vazal de Verenigde Staten van Noord Amerika. Het land dat ik liever benoem met de titel ‘United States of Aggression’! Dit land, althans de wapen multinationals van dat land met hun handlangers in de regering van de USA, levert aan Israël en de héle wereld wapens. Zelfs delen van het wapentuig van Syrië en Iran zijn van USA makelij. Ze leveren wapens van allerlei soort, ook chemische en biologische wapens. Ook aan voormalige dictators als Saddam Hussein. Het maakt niet uit, als er maar winst gemaakt kan worden, en hoe meer hoe liever.
De doden die erbij vallen worden als bijkomstigheid gezien en spelen kennelijk in de hoofden van de dames en heren machthebbers geen enkele rol. Voor niemand, die te maken heeft met de westerse wapenindustrie of met de westerse regeringen en hun aanverwanten. Of zoals ex-minister-president Willem Kok i.v.m. voormalig Joegoslavië zei de doden te betreuren, maar dat dit het gevolg was van een technisch mankement. Hiermee het gebruik van clusterbommen op de burgerbevolking tijdens de NAVO-agressie in voormalig Joegoslavië vergoelekend.

Agressoren plegen zich in het algemeen niet te bekommeren over het leed dat aangericht wordt door agressie-oorlogen. En al helemaal niet wat er met al dat geld dat die bewapening kost gedaan zou kunnen worden. De ‘United States of Aggression’ leverden bv. het afgelopen decennium aan Israël voor meer dan $17 miljard dollar aan militaire hulp. Dit op een bevolking van ruim 6 miljoen inwoners. In de jaren van Bush jr. van 2001 tot en met 2007 (laatste twee jaren schatting) zal de ‘United States of Aggression’ los daarvan nog eens ruim $19 miljard dollar aan wapentuig leveren, waaronder 102 Lockheed Martin F-16 gevechtsvliegtuigen aan het Israëlische leger. De kosten van deze laatste order: 4,5 miljard dollar.

Wat had hiermee, afgezien van de staatkundige problematiek, veel ellende voor de Palestijnen opgelost kunnen worden! Wat voor goodwill had dit kunnen betekenen voor de hele Midden-Oosten politiek? Het is een ijdele hoop om te denken dat de imperialistische machthebbers zo zouden denken. Zij zijn slechts geïnteresseerd in de macht van Israël als bufferstaat in het Midden-Oosten, om de weg naar de olievelden in die regio en het Kaspische Zee-bekken vrij te houden.

Tenslotte zal de oplettende krantenlezer opmerken dat de berichtgeving over de bewapening van de verschillende groepen in het Midden-Oosten conflict in de meeste gevallen zeer eenzijdig is. De pers heeft het altijd over het feit dat de bewapening van Libanon of Hezbollah van Syrië en Iran afkomstig is. Over de financiering van de staat Israël wordt niet of nauwelijks gesproken. Men vindt het waarschijnlijk ‘normaal’, dat Israël door het westen bewapend wordt. De verhoudingen liggen echter zo, dat wanneer het westen en in het bijzonder de ‘United States of Aggression’ vandaag ophoudt met het militair steunen van Israël (wereldwijd de grootste ontvanger van militaire hulp uit de USA), het Midden-Oosten conflict tot het verleden zal behoren. Echter imperia zoals de ‘United States of Aggression’ hebben geen ‘geallieerden’ of ‘medestanders’ maar slechts vazalstaten. Dus zij zelf beslissen over de toekomst van deze wereld. Althans dat denken zij. Aan ons de taak om daar iets aan te doen!

Raúl T Buru


ARCHIEF