AFVN

Herdenking Esterwegen op 11 mei 2013
Ondanks het slechte weer waren er ongeveer 70 deelnemers overwegend uit het Duitse Oldenburg/Oost-Friesland.
Daarnaast waren er enkele gasten uit Nederland.


De begroeting werd gedaan door Johanna Adickes van de Vereniging Van Vervolgingsslachtoffers(VVN) Leer.


De toespraak werd verricht door Hans-Henning Adler uit Oldenburg.

De organisatie was verrast met de opkomst en ziet dit als een aanknopingspunt dat de Esterwegen herdenking opnieuw op de kaart wordt gezet.

De vermoorde Moorsoldaten verdienen als slachtoffers van het Nazi-bewind ons diepste respect.

Hun opdracht aan ons is dat fascisme toen niet, nu niet, nooit meer mag gebeuren.

 

 

Lied van de Moorsoldaten

Waarheen we de blik ook keren:
veen en hei slechts om ons heen.
Elk genot hier te ontberen,
troosteloosheid straalt van 't veen

Wij zijn de veenbrigade en trekken met de spade in 't veen.
Wij zijn de veenbrigade en trekken met de spade in 't veen.

Hier op deze kale vlakte
werd voor ons dit kamp gebouwd.
Daar zijn wij, toen men ons pakte,
achter 't prikkeldraad gestouwd.

Wij zijn de veenbrigade en trekken met de spade in 't veen.

's Morgens strekken wij in rijen
om te werken naar het veen.
Graven, in de hitte lijden,
met de wachten om ons heen.

Wij zijn de veenbrigade en trekken met de spade in 't veen.

Huiswaarts, huiswaarts, de gedachten
steeds naar ouders, vrouw en kind.
Dat geeft ons toch weer de krachten,
is wat ons aan 't leven bindt.

Wij zijn de veenbrigade en trekken met de spade in 't veen.

Wachten zijn steeds op hun posten
achter 'n haag van prikkeldraad.
Vlucht zal slechts het leven kosten,
geen kans hier voor 'n veensoldaat.

Wij zijn de veenbrigade en trekken met de spade in 't veen.

Toch is er voor ons geen klagen
eeuwig kan 't geen winter zijn.
Eenmaal komen voor ons de dagen
dat we zeggen: eindelijk vrij!

Dan trekt de veenbrigade niet meer met de spade in 't veen.
Dan trekt de veenbrigade niet meer met de spade in 't veen.

Lied der Moorsoldaten

Wohin auch das Auge blickt.
Moor und Heide nur ringsum.
Vogelsang uns nicht erquickt,
Eichen stehn kahl und krumm.

Wir sind die Moorsoldaten und ziehen mit dem Spaten ins Moor!
Wir sind die Moorsoldaten und ziehen mit dem Spaten ins Moor!

Hier in dieser öden Heide
ist das Lager aufgebaut,
wo wir fern von jeder Freude
hinter Stacheldraht verstaut.

Wir sind die Moorsoldaten und ziehen mit dem Spaten ins Moor!

Morgens ziehen die Kolonnen
in das Moor zur Arbeit hin,
graben bei dem Brand der Sonne,
doch zur Heimat steht der Sinn.

Wir sind die Moorsoldaten und ziehen mit dem Spaten ins Moor!

Heimwärts, heimwärts! Jeder sehnet
sich nach Eltern, Weib und Kind.
Manche Brust ein Seufzer dehnet,
weil wir hier gefangen sind.

Wir sind die Moorsoldaten und ziehen mit dem Spaten ins Moor!

Auf und nieder geh´n die Posten,
keiner, keiner kann hindurch,
Flucht wird nur das Leben kosten,
vierfach ist umzäunt die Burg.

Wir sind die Moorsoldaten und ziehen mit dem Spaten ins Moor!

Doch für uns gibt es kein Klagen,
ewig kann´s nicht Winter sein.
Einmal werden froh wir sagen:
Heimat, du bist wieder mein!

Dann ziehn die Moorsoldaten nicht mehr mit dem Spaten in´s Moor!
Dann ziehn die Moorsoldaten nicht mehr mit dem Spaten in´s Moor!

 

Zie ook Wikipedia onder Moorsoldaten