50 jaar socialistisch Cuba

Overgenomen uit: Nieuwsbrief van het Solidariteitscomité CubaSol, december 2008

Voorgeschiedenis
56 Jaar geleden, in de zomer van ’52 begon in Cuba een jonge advocaat met een handvol medestanders aan de uitbouw van een politieke beweging en aan een clandestien legertje. Hij had geen financiële middelen of politieke rugdekking. Amper een jaar later bestormden ze de tweede grootste kazerne van het land. Het werd een complete mislukking. De meeste strijdmakkers werden ter plaatse geëxecuteerd of verdwenen achter de tralies. De situatie zag er hopeloos uit. Een normale reactie zou geweest zijn om ermee te stoppen, maar zij zetten door. Na enkele jaren kwamen ze vrij en gingen in ballingschap.

Vier jaar later vertrokken zij uit Mexico met een klein jacht en een tachtigtal rebellen om in de Sierra Maestra de gewapende strijd te beginnen. De landing werd weer een compleet fiasco. De meeste rebellen werden gedood en ze bleven uiteindelijk met een twintigtal onervaren en slecht bewapende strijdmakkers over, verdwaald, zonder eten of munitie. De situatie was uitzichtloos. Zij stonden tegenover het best bewapende leger van Latijns Amerika, getraind en bewapend door de VS. Niemand gaf nog een cent voor hun levens. Maar zij waren niet klein te krijgen en vanuit een uitzichtloze positie wisten zij op nieuwjaar 1959 het tienduizend man sterke leger van dictator Batista uit te schakelen. De revolutie was een feit.

Consolidatie van de revolutie
Eens te meer dachten veel waarnemers dat Fidel en de zijnen het niet lang zouden uitzingen. Zij waren onervaren en bovendien stonden zij tegenover een niet te kloppen militaire supermacht. Toen zij aan landhervormingen en nationalisatie van de economie begonnen – niet om het casinokapitalisme te redden zoals vandaag, maar om het socialisme te installeren – dachten de meeste mensen dat hun lot snel bezegeld zou zijn, zeker na het instellen van een economische blokkade door de VS. Maar opnieuw vergisten de pessimisten zich. Plaatselijk en landelijk organiseerde de bevolking zich, ze namen de taken van de wegvluchtende élite over en waren alert op aanvallen vanuit de VS en door contra’s in eigen land.

Fidel en de zijnen slaagden er in het socialisme uit te bouwen op de stoep van de machtige VS en er na 50 jaar nog te staan. Dat toont dat het mogelijk is. Dat niet het revolutionair optimisme misplaatst is, maar eerder het cynisme en het pessimisme. Een betere wereld is mogelijk, kijk naar Cuba en dat is een boodschap die vandaag, in het licht van de financiële crisis meer dan ooit actueel is. Al in 2000 op de millenniumtop van de Verenigde Naties voorspelde Fidel: “Er is een kolossale virtuele economie gecreëerd, er is een enorme ballon opgeblazen die op een dag zal uiteenspatten. Dat is niet te vermijden. Het zal een grote crisis veroorzaken. Dat zal misschien er toe bijdragen om een nieuwe politieke en economische wereldorde op te bouwen.” Wat toen werd afgedaan als ideologische propaganda blijkt vandaag realiteit. Zoals de Cubanen toen is het nu aan ons om de kans te grijpen om die betere wereld op te bouwen nu het kapitalisme op zijn grondvesten wankelt.

Lenin op Cuba
Lenin op Cuba

Waarom is dat kleine Cuba er in geslaagd om in die uiterst moeilijke en kwetsbare situatie stand te houden? Daar zijn twee belangrijke redenen voor. Deze revolutie steunt vooreerst op de bevolking. Fidel zegt daarover: “Als je iemands revolutionair gehalte wil testen is het eerste wat je hem of haar moet vragen of hij gelooft in het volk, in de massa’s. Het is evident dat de steun van de bevolking een doorslaggevende factor is.” Alle belangrijke beslissingen worden in Cuba pas genomen nadat de bevolking uitvoerig is geraadpleegd. Dat was zo bij het uitroepen van de grondwet en dat is zo voor studenten en arbeiders bij beleidsbeslissingen in hun instelling of bedrijf. Dat is uniek in de wereld. Daarom steunt de overgrote meerderheid van de bevolking de revolutie, ondanks de vaak moeilijke omstandigheden, ondanks de jarenlange en massale vijandige propaganda.

De mens centraal
De Cubaanse revolutie wordt als het ware gemaakt door de bevolking. Maar – en dat is een tweede reden – ze wordt ook gemaakt vóór de bevolking. Met vallen en opstaan hebben de Cubanen een maatschappij uitgebouwd waar het welzijn van de mens centraal staat. Er zijn weinig landen waar zoveel energie besteed wordt aan de zwakkeren: de gehandicapten, de ouderen en de zieken. Maar de revolutie zorgt niet alleen voor de eigen bevolking. Ik citeer Nelson Mandela: “Welk land kan een indrukwekkender imago tonen dan Cuba in zijn relaties met Afrika? Hoeveel landen in de wereld genieten van het werk van Cubaanse gezondheidswerkers? Welk land heeft ooit Cuba’s hulp tevergeefs gevraagd? Hoeveel landen die bedreigd worden door het imperialisme of strijden voor nationale bevrijding konden rekenen op Cuba’s steun? Het was nooit voorgekomen in de geschiedenis van Afrika dat een ander volk de wapens opnam om ons te verdedigen.” Cubaanse vrijwilligers hebben militaire missies uitgevoerd in 17 landen waaronder Vietnam, Algerije, Kongo en Angola en steun verleend aan verschillende bevrijdingsbewegingen in Latijns Amerika. Cuba zendt vandaag op zijn eentje meer dokters uit dan de Wereldgezondheid Organisatie. Het kleine eiland heeft de laatste vijf jaar ruim vijf miljoen mensen in Latijns Amerika het gezicht teruggeschonken in het kader van ‘Operatie Mirakel’. Ignacio Ramonet, die een 100 uren durend interview maakte met Fidel zegt het zo: “Cuba is een solidaire en medische supermacht”. Ook dat is revolutie, dat is socialisme.

50 jaar socialistisch Cuba

Het rampzalig orkaanseizoen 2008
Vandaag heeft Cuba meer dan ooit zelf solidariteit nodig. Cuba is gewend aan orkanen. Maar Gustav, Ike en Paloma hebben over het hele eiland vernielingen aangericht. Zeventig procent van de oogst is vernield. Een half miljoen huizen is zwaar beschadigd of verdwenen: dat is één op zeven. Denk je eens in wat dit bij ons zou betekenen. De evacuatie van de bevolking is telkens weer goed verlopen: Totaal waren er toch nog 7 doden te betreuren. Er zijn geen epidemieën uitgebroken. Er worden lange dagen gemaakt om alles te herstellen. Materiaal en voedsel moeten geïmporteerd worden. Vanwege de VS-blokkade moeten die zaken van ver komen en dat is kostbaar.
(in grote lijnen is de tekst overgenomen uit www.cubanismo.be, met dank aan Katrien Demunck)

Venezuela: 10 jaar Bolivariaanse Revolutie

Dit lustrum van de revolutie in Latijns Amerika gaat niet ongemerkt voorbij. Begin januari 2009 zijn er enkele feestelijke herdenkingen: één in Amsterdam op 14 januari door de Bolivariaanse kring (inlichtingen bij: info@circulobolivariano.nl), een in Utrecht op 21 januari in EMMA, ’s avonds (Inlichtingen bij: corrie.van-dijk@planet.nl) en nog een in Bergen op Zoom op 24 januari.

Nieuwsbrief van het Solidariteitscomité CubaSol
Secretariaat: Enk 69 – 7621 EP - BORNE
joopzwart@planet.nl
Of: Keggedreef 15 – 3561 JP – UTRECHT
Opgave nieuwsbrief: corrie.van-dijk@planet.nl
Websites: www.cubadefend.nl
www.cubasol.nl


december 2008
De Anti Fascist
11-12